«Αναπεσών εκοιμήθης ως λέων…τις εγερεί Αυτόν;…»
Ανέτειλε η Μεγάλη Παρασκευή. Ο Χριστός υποφέρει, σταυρώνεται και πεθαίνει για να μας οδηγήσει στη σωτηρία, να μας γλιτώσει από τη φθορά και τον θάνατο. Πόση η μεγαλοσύνη του Θεού μας! Μέσα στον Ιερό Ναό μας των Αγίων Θεοδώρων, εκατοντάδες οι πιστοί παρακολουθούν με ρίγη συγκίνησης την Αποκαθήλωση. Ο Επιτάφιος του Κυρίου, στολισμένος μοναδικά, υπέροχα, καθώς αρμόζει στον Ωραίο κάλλει, μαγνητίζει βλέμματα και ψυχές. Μπροστά του, περιστοιχισμένος από δεκάδες ιερόπαιδες με λαμπάδες και σύγχρονες νεαρές «μυροφόρες», ο χορός των ψαλτών μεγαλύνει τα Πάθη και υμνολογεί την Ταφήν.
Τους διαδέχεται η ομιλία του π. Γεωργίου Μπέτα που απευθύνεται στους πιστούς: «Αναπεσών εκοιμήθης ως λέων… τις εγερεί Αυτόν;…». Ξάπλωσες και κοιμάσαι σαν λιοντάρι. Ποιος τολμάει να σε ξυπνήσει; Ο Βασιλέας κοιμάται. Ποιος θα τολμούσε να Τον ενοχλήσει; Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θα πει: «Ο Ιησούς σαν ένα λιοντάρι αναπαύεται. Η βασιλική Του εξουσία, η δύναμη και η ανδρεία Του δεν χάθηκαν κατά το Πάθος. Έχει την εξουσία να παραδώσει την ψυχή Του, αλλά και να την ανακτήσει».
Τώρα, για λίγο, ως λέων αναπαύεται. Τώρα ο Χριστός κείτεται νεκρός στον Τάφο Του. Έξω από τη σφραγισμένη είσοδο στρατιώτες φρουρούν έναν νεκρό. Τι ειρωνεία! Οι πραγματικοί, όμως, φρουροί, οι ασώματοι και αόρατοι στρατηγοί και αρχιστράτηγοι Άγγελοί Του στέκονται μπρος στις πύλες του Άδη. Είναι η ώρα που ο Κύριος των κυριευόντων επισκέπτεται τους κεκοιμημένους.
Πάνω στη γη η πονεμένη Μάνα θρηνεί με σπαραγμό τον νεκρό γιο Της. Ω, γλυκύ μου Έαρ! Ο προφήτης Συμεών τής το είχε πει ότι την καρδιά της θα τη διαπεράσει δίκοπο μαχαίρι. Και ο σταυρός του παιδιού της τής τρύπησε πράγματι την καρδιά. Δίπλα της απαρηγόρητες οι Μυροφόρες σφίγγουν στο στήθος τα μύρα για το Άχραντο Σώμα. Κοντά τους αμίλητοι οι Μαθητές.
Ο «Λέων της φυλής του Ιούδα» αναπεσών εκοιμήθη. «..Τις εγερεί Αυτόν;…» «Μεγάλη σιωπή σήμερα, γιατί ο βασιλεύς κοιμάται, γράφει ο Άγιος Επιφάνιος Κύπρου. Η γη φοβήθηκε, γιατί ο Θεός με το σώμα κοιμήθηκε. Ο Θεός με το σώμα πέθανε και ο Άδης ετρόμαξε… Σήμερα σώζονται και αυτοί που ζουν επάνω στη γη και αυτοί που αιώνες τώρα βρίσκονται κάτω από τη γη… Πού είναι τώρα πια οι παράνομοι, οι ταραχές και οι φωνές ενάντια στον Χριστό; Πού είναι οι στρατιώτες και τα όπλα; Πού είναι οι ιερείς κι οι δικαστές; Πού είναι οι όχλοι και η λύσσα και η άξεστη φρουρά; Στ’ αλήθεια, χάθηκαν… Έπεσαν με ορμή πάνω στο αγκωνάρι, τον Χριστό, μα οι ίδιοι συντρίφτηκαν. Ύψωσαν πάνω στο ξύλο του Σταυρού την πέτρα της ζωής, κι αυτή κύλησε και τους θανάτωσε. Έδυσε ο Θεός, ο ήλιος, ο Χριστός, κάτω από τη γη και τύλιξε τους Ιουδαίους με πηχτό σκοτάδι».
«Ημείς δε ενομίσαμεν αυτόν τετραυματισμένον, πεπληγωμένον υπό Θεού. Αλλ’ αυτός ετραυματίσθη διά τας παραβάσεις ημών, εταλαιπωρήθη διά τας ανομίας ημών… διά των πληγών αυτού ημείς ιάθημεν», διαπερνά τους αιώνες η προφητεία του Ησαϊα. Αυτός πληγώθηκε κι εμείς γιατρευτήκαμε. Αυτός τραυματίστηκε κι εμείς γλιτώσαμε. Ο Ωραίος κάλλει παρά πάντας ανθρώπους, ως ανείδεος νεκρός καταφαίνεται. Αυτός που δίνει ομορφιά σε όλο το σύμπαν, ντύνεται με την ασχήμια της νέκρωσης. «Παίρνει τον άσχημο και αμαρτωλό άνθρωπο και τον κάνει άγγελο. Παίρνει τον ληστή και τον κάνει ένοικο του ουρανού». Πεθαίνει για να αναστηθεί και να αναστήσει. Κατεβαίνει στον Άδη για να γίνει Κύριος και ζώντων και νεκρών. Ψηλά στους ουρανούς τα ενενήντα εννέα πρόβατα των δίκαιων αγγέλων περιμένουν με λαχτάρα το χαμένο πρόβατο, τον σύνδουλό τους Αδάμ, την ανθρώπινη γενιά, να ανέβει μαζί τους στον χερουβικό θρόνο.
Σήμερα είναι η Μεγάλη Παρασκευή. Η πέτρα κρύβει τον Σταυρωμένο Θεάνθρωπο. Η Ζωή εν τάφω κατετέθης, Χριστέ! Σήμερα ακούγεται ο σπαραγμός της μητρικής καρδιάς, ο θρήνος των αγαπημένων Μαθητών. Μαζί τους κι εμείς. Αυτή την ώρα ο καθένας μας στέκει μπροστά στον Τάφο του Χριστού μας. Όλοι σιωπηλοί και δακρυσμένοι. Σκεφτικοί. Μας ψιθυρίζει ο Γέροντας Μωυσής ο Αγιορείτης: «Πάντα τη Μεγάλη Παρασκευή να ‘σαι μόνος σαν τον Χριστό, προσμένοντας το τελευταίο καρφί, το ξύδι, τη λόγχη. Τις ζαριές ν’ ακούς ατάραχα στο μοίρασμα των υπαρχόντων σου, τις βλαστήμιες, τις προκλήσεις, την αδιαφορία. Πριν την Παρασκευή δεν έρχεται η Κυριακή. Τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων της Μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας. Μην ξαφνιαστείς, μη φοβηθείς στ’ απρόσμενο σουρούπωμα. Οι μπόρες του ουρανού δεν στερεύουν. Η ξαστεριά θα ’ρθει το Σαββατόβραδο. Τότε λησμονάς τα μαρτύρια της μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας».
Γι’ αυτή την προσωπική μας ξαστεριά η Αγάπη κρεμάστηκε στον Σταυρό. Γι’ αυτήν έχει μπει τώρα στο μνήμα. Όλη η πλάση ξεπροβοδίζει τον Πλάστη της με εγκώμια. «..Τις εγερεί Αυτόν;…». Σε λίγες ώρες η ορθρινή υμνολογία θα ψάλει: «Εξηγέρθη ως ο υπνών Κύριος και Ανέστη σώζων ημάς», αφού ο Ίδιος είχε δηλώσει: «μικρόν και ου θεωρείτε με, και πάλιν μικρόν και όψεσθέ με».
Γι’ αυτό, αδελφοί μου, ας Τον αναζητήσουμε. «Μπορούμε να Τον βρούμε, να Τον γνωρίσουμε, να Του ζητήσουμε ό,τι θέλουμε, να μιλήσουμε μαζί Του. Ο ίδιος έλεγε: «…εγώ υπάγω προς τον Πατέρα μου. Και ό,τι αν ζητήσετε εν τω ονόματί μου, θέλω κάμει τούτο, διά να δοξασθεί ο Πατήρ εν τω Υιώ». Ο Ιησούς Χριστός είναι ζωντανός, αληθινός και δίκαιος». «Όταν είμαστε απέναντι από τον Τάφο του Χριστού, είναι σίγουρο ότι θα βρίσκουμε απάντηση, θα βρίσκουμε παρηγοριά, θα βρίσκουμε λύσεις…». Θα μεταμορφώνουμε τις Μεγάλες Παρασκευές της ζωής μας σε Κυριακές Ανάστασης και Ζωής».
Στη συνέχεια έγινε η Απόλυση της Ακολουθίας και αμέσως μετά τελέσθηκε Τρισάγιο για τους αγαπημένους Κεκοιμημένους μας. Οι πατέρες της ενορίας μνημόνευσαν αμέτρητα ονόματα, ενώ συγχρόνως οι πιστοί συνέχιζαν να συρρέουν για να προσκυνήσουν τον Επιτάφιο του Κυρίου.
Στη βραδινή ακολουθία οι πιστοί κατέκλυσαν όχι μόνο τον Ναό, αλλά και όλους τους γύρω περιβάλλοντες χώρους. Η πολυπληθής χορωδία του Ναού νεανίδων και κυριών έψαλε τα Εγκώμια μελωδικά και με ευλάβεια. Στις 9.00΄μ.μ. έγινε η έξοδος και περιφορά του Επιταφίου, την οποία ακολούθησαν εντυπωσιακά μεγάλα πλήθη πιστών. Στη διασταύρωση των οδών Παπαναστασίου και Παρασκευά πραγματοποιήθηκε η συγκινητική συνάντηση του Επιταφίου μας με τον Επιτάφιο της ενορίας του Αγίου Δημητρίου Συκεών. Οι ιερείς θυμιάτισαν τους επιταφίους, ανέπεμψαν δεήσεις και όλοι, κλήρος και λαός, αντάλλαξαν φιλάδελφες ευχές. Με την επιστροφή του Επιταφίου στον ναό και την απόδοση των σχετικών αναγνωσμάτων έκλεισαν οι τελετές της Μεγάλης Παρασκευής, ενώ σε λίγες ώρες θα ανέτελλε το ευλογημένον Σάββατον, η της καταπαύσεως ημέρα.
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!